De pedagogische tik

Wie opvoedt slaat niet,
en wie slaat voedt niet op.

Dit artikel onderzoekt de betekenis van fysiek geweld als opvoedingsmiddel. Ik verdedig de these dat geen enkele vorm van geweld tegenover een kind moreel te rechtvaardigen is. Het traditionele rechtvaardigingsmodel van straffen wordt ten onrechte toegepast binnen het pedagogische domein. Bij opvoeding gaat het om concepten zoals vrijheid en verantwoordelijkheid, kwetsbaarheid en uniciteit, moraliteit en schade, rechten en plichten, mensbeeld en kindbeeld. Mijn conclusie is dat de uitdrukking ‘pedagogische tik’ verwijst naar twee onverenigbare concepten: wie opvoedt slaat niet en wie slaat voedt niet op.

De ouder die zijn kind slaat wordt geconfronteerd met twee vragen. De eerste is van wijsgerig antropologische aard: ‘Wil ik iemand zijn die zijn kind slaat?’ De tweede is van morele aard: ‘Is mijn kind iemand die geslagen kan of mag worden?’ Het onderscheid tussen de strafbare mishandeling en de (wettelijk) toelaatbare pedagogische tik is oneigenlijk. De grens ligt niet tussen zacht slaan en hard slaan, maar tussen wel slaan of niet slaan.

Het artikel is in 6 gedeeltes opgesplitst. Door onderaan ieder hoofdstuk op volgende te klikken komt u bij het volgende gedeelte.

vorige - 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - volgende

U kunt het gehele artikel door hier te klikken ook opslaan op uw eigen computer.

Wie opvoedt slaat niet, en wie slaat voedt niet op.

Wie opvoedt slaat niet,
en wie slaat voedt niet op.